Evet, bugün Çınar bırakırken ağladı. Benim gittiğimi sandı ama okulda kaldım. Okula haftada üç gün gelen pedagoğumuzla tanıştım, iki saat kadar sohbet ettik çocuklar üzerine. Çınar'ı tesselli etmeye çalışan Defne de ağladı bir ara, sonra Nazlı geldi okula ağlayarak, onu duyunca hepten coştular. İçim sıkıldı epey. Pedagogla görüşmemiz bitince biryerlerde sigara içmek için dışarı çıktım, İsmail'i aradım o da geldi, oturduk çıkış vaktine kadar bir kafede. Huzursuzluğumu yenmeme pedagog sebep oldu, bunların çok normal olduğunu, o güne dek anneden hiç ayrılmamış çocuklarda yaşanması muhtemel şeyler olduğunu, biraz sabır ve tutarlılıkla atlatılabileceğini söyledi. Tek korkum olan, onlar için faydalı birşey yaptığımı düşünürken aksinin gerçekleşmesiydi. Böyle bir durumda gözlemlerine dayanarak mutlaka bunu bana -ya da okuldan hoşnut olmaması süren farklı bir çocuğun anne babasına- söyleyeceğini, hiç endişelenmemem gerektiğini, kendi kızı doğduğunda da işten ayrıldığını, üç yaşa kadar beraber olduklarını, üç yaşında yuvaya başlattığını, bu tür ağlamalı durumları çok iyi anladığını ve yine bu durumun beklenen bir süreç olduğunu anlattı. Vakit gelip de almaya gittiğimde, mutluydular. Güzel faaliyetler yapmışlar, kız-erkek vücutları çizmişler (nasıl olduğunu ben de anlamadım), karpuz yemişler :) (bu arada kızlar karpuza bayılıyor), masal dinlemişler, oyun oynamışlar. Onları mutlu gördüğüm an bütün endişelerim silindi, doğru yolda olduğumuzu bi kez daha hissettim.
Hergün yanımda foto makinesi götürüyorum ama çekmek hiç aklıma gelmiyor. Aslında ne iyi olurdu öğrenci Defne'yle,öğrenci Çınar'ın bir fotosunun şurayı süslemesi :)
skip to main |
skip to sidebar
9 yorum:
hakkaten, öğrencilik hallerinin fotosunu bekliyos.
kac gündür yorum göndermek icin ugrasiyorum nihayet basarabildim.. sanirim benim bilgisayardan kaynaklaniyor.. neyse.. vildancim seni cok ama cok iyi anliyorum inan bana. cünkü bende Dilasu'yu birakirken öyle olmustum ve bende ayni sekilde sakinlestirilmistim. Biraktiktan sonra ya ben ariyordum, yada onlar ariyordu merak etmeyin diye :) 1 ay sonra tamam alisti artik aglamiyor derken iki hafta önce yine basladi "anneeee gitmeeeee" diye aglamaya :( ama iki gündür yine iyiyiz.. yani günü gününü tutmuyor diyebilirim, bu yüzden icini ferah tut. sonucta hersey onlarin iyiligi icin :)
biliyormusun son zamanlarda sürekli kulaklarini cinlatiyorum. hani bir defasinda msn'de sohbet ederken bana 2 yas sendromundan söz etmistin, Dilasu daha 1,5 yasinda falandi galiba. Iste biz simdi o sendromu dolu dizgin geciriyoruz.. yani delirmek üzereyim hafiften :)
hadi öpüyorum minik ögrencileri ve seni :)
Merhaba Vildan, kendine cok hos bir site hazirlamissin. Yazilarin cok keyifli. Biz de 3 ikiz annesi www.ikizanneleriyiz.biz adli siteyi hazirladik. Tamami tecrübelerimizden ve uzman goruslerinden olusan cok faydali bilgiler var. Uye olarak sifreli yazilarimizi okuyabilir, forumda yazisarak senin gibilerle tanisabilirsin.
Sevgiler, pinar ilbasmis
merhaba vildan, sanırım kızların oğullarımdan birkaç ay küçük, okul maceralarınız beni bir yıl öncesine götürdü, yazmak istedim :-)benim miniklerim 26 aylık başladılar okula, ilk günler, haftalar zor ama alışıyorlar. eminim sizin içinde öyle olacak, belki alışmışlardır bile. çok tatlı kızların var, az ağlamalı, keyifli bir başlangıç diliyorum size, miniklere öpücükler, sevgiler..
Sevgili Vildan Hanım
Sessizce her iki bloğunuzuda takip eden bir okurum.Umarım yazacakalarım sizi endişelendirmez.Ben de biri 10 yaşında diğeri 3 yaşında iki çocuk sahibi çalışan bir anneyim.İlk çocuğum 4 ünü yeni bitirdiğinde, üstelik de özel bir kreşe tam gün göndermek zorunda kaldım. Cocuğum önce evde saatlerce gitmemek için ağlar sonrada okulda benden ayrılmak istemezdi.Şimdi anlıyorum ki çocuğum o zamanlarda mutlu değilmiş..Şimdi ki fikrimi sorarsanız.Çok acele etmişim.Çok şükür cocuğum şu an cok başarılı saygılı mutlu bir cocuk.Ama o günlerde yaşadıklarını şimdi şimdi anlatıyor.Öğretmenlerin kendisiyle , ağlamasıyla nasıl alay ettiğini nasıl baskıyla susdurduklarını.
Ne olur bir dedektif gibi dikkatli olun.Şimdi benim çocuğum hoşa giderek kendisi için yapılan bir gülümsemeyi bile kendisiyle alay ediliyor zannedebiliyor.Öz güveni müthiş sarsılmış ve ben daha şimdi bir çok şeyi çocuğumdan öğreniyorum.Kısaca tecrübelerimi anlatayım.
* Çocuklarınız size asla bir şey anlatmazlar Çünkü Kreş öğretenlerinin öğrettiği ilk ve en önemli şey "burada yapılanlar burada kalır anne ve babanız dahil asla başka yerde anlatılmaz" dersidir.Çok dikkatli olun.
*Çocuğunuz o gün saatlerce ağlasa bile sorduğunuzda "sizden sonra hemen sustu.Çok mutluydu hiç sorun çıkarmadı" derler.
*her toplantıya gittiğinizde çocuğunuz mükemel süper zeki çok becerikli olarak anlatılır.Sorunları asla dile getirilmez.
*Çocuğunuzun nefret ettiği bir yemek çıktığında sorun tabağındaki bütün yemeği yedi derler.
*Cocuğunuz erkenden okul disiplini formatına sokulmaya çalışılır.
İkinci çocuğum için sorarsanız.Kreş zamanı kesinlikle 4.5-5 yaş derim tecrübelerimle.
Madem evdesiniz benim fikrimce acele etmişsiniz.Zaten iki tane olduklarından can sıkılma ve arkadaş arama gibi bir problemleri de yoktur.Üstelik siz de çok ilgili bir annesiniz.
Allah kolaylık versin umarım sizi üzmemişimdir.Ama yaşadıklarım birden canlanıverdi.Sevgilerimle yasemin
:) hayırlı olsun hem beze veda süreci hem okul süreci...benim kızım sizinkilerle denk zaten ve bebek .com dan beri okuyorum sizi.Endişelenmeyin başaracak annelerdensiniz.
Kızım çok yalnız kaldığı ve geç konuştuğu için ben 2. yaşı dolunca vermiştim okula.Hala devam ediyor.İnanılmaz mutlu..Bıcır bıcır anlatıyor kimi zaman laf dinlemediğinde onu okula gidemezsin bu halde diye tehdit edebiliyorum :P
umarım canlı yayınları vardır :)hem çocuklar ayna gibidir emin olun anlarsınız mutluluklarını yüzlerinden:) içiniz rahat olsun ve herşey gönlünüzce olsun.
yakında nehir için ben de bu tur hikayeler anlatacagım.
az kaldı ayın 7sinde baslıyor
vildan bugün kızların yaşgünü değil mi? kutlu olsun 3. yaşları, çok öpüyorum üçünüzü de :D nice mutlu senelere!
yasemin yuvada da yaşgünü kutladık ordan öğrenci bi defneyle çınar fotosu koyacam :)
ülkücüm atlatacaz hepbirlikte ;)
merhaba pınar ;)
alıştılar bile :)
yasemin merhaba, oğlunun durumunu okuyunca inan çok üzüldüm (kisen daha buraya yazdığında okumuştum ama cevap yazmamıştım) okula, öğretmenlere ve çalışanlarına tamolarak güven duyana dek tairi-i caizse soluğumu enselerinden eksik etmedim. sık sık okuldayım herhangibir sebeple, ufak nüanslar yaşanılanlar hakkındadetay veriyor o yüzden şimdilik tatmin oldum, şimdilik diyorum çünkü hiç bir zaman boş bırakacağımı sanmıyorum. bizim ağlamalarımız bir hafta kadar sürdü, ama benim kollarımdan koparıp aldılar saatlerce ağladılar gibi durumlar olmadı bizde. ikiz de olsalar evde tüm ilgi onlardayken birden hem anneden hem herşeyin kendilerine ait olduğu oyuncaklardan, hem de ilgiden uzaklaştılar ve bu büyükbir risk onlar için onların ağlamaları bu sebepleydi. herneyse alıştık biz, her geçen gün öğleye kadar göndermekleiyi yapmışımdiyorum, demişsin ya sen de evdesin bir yıl geç başlatsaydın diye ama benim evde vereceklerim tükenmişti ve artık 3 yıldır biriktirdiğim sabrım da dolmak üzereydi, kolay öfkeleniyor ve daha da sıklaşan aralıklarla kendime zaman ayıramamaktan yakınıyordum. hepimiz için iyi olduğunu hissediyorum, umarım böyle devam eder. çocuklarına sevgilerimi gönderiyorum.
m.yılmaz defne de başladı anlatmaya,ondan görünce çınar da geveliyor ağzında birşeyler. ama zaten öğretmenlerinden bilgi aldığım için eve geldiklerinde sağlamasını yapıyorum gibi bişi oluyor. teşekkürler..
binnur, herhalde acemilikten başlarda zor geçiyor ama sonra alıştıklarında herşey daha güzel görünüyor. umarım siz de sorunsuz adaptasyon yaşarsınız ;) nehir'i öperim.
çok teşekkürler yasemin. evet 30 temmuz yaş günümüzdü, biz de öperiz sizi :))
Yorum Gönder